we zijn thuis!!!

We zijn thuis, raar gevoel, we zitten nog niet echt in ons ritme. Wat zeg ik we zitten nog helemaal niet in ons ritme. Het begon vanmorgen al goed. Sander was vanmorgen al bijna te laat bij de tandarts en Sol wilde gewoon niet wakker worden. Het begon bij mij vannacht al, ik had me toch trek in een lekkere warme maaltijd. Maar ja we moesten nog boodschappen doen, dus ik had echt pech.

Maar laat ik eerst even beginnen bij ons vertrek uit Bogotá.

We werden door Walter opgehaald en naar het vliegveld gebracht. Sol en ik werden ergens geparkeerd en Walter en Sander gingen de koffers inleveren en tickets regelen. Heerlijk iemand die je zo overal doorheen loodst. Sander was zo aan de beurt ondanks de lange rijen die voor de loketten van Iberia stonden te wachten. Daarna nog belasting betalen en naar de douane.

Vanaf dat punt moesten we ook van Walter afscheid nemen, de rest moesten we zelf doen.

Bij de douane onze paspoorten en papieren laten zien, die zijn tot bij de chef gekomen, dus daar hebben we even gestaan, de eerste keer dat we moesten wachten. Tja we hadden Walter misschien gewoon mee moeten nemen, maar ja een keertje wachten is niet zo erg...

Na diverse controles van de handbagage en metaaldetectoren was het wachten op het vliegtuig. Zoals je op de foto kunt zien heeft Sol zich prima vermaakt. Maar ja op een gegeven moment was ze moe en het vliegtuig had vertraging, dus toch maar een tijdje in de buggy liggen slapen. Als je gewend bent s'middags even te slapen, is het wel een lange dag.

Toen we eindelijk in het vliegtuig konden stappen werd ze wakker en toen had ze het even niet naar haar zin. Met opstijgen heeft Sol lekker op schoot gezeten en met de fles erbij werd ze wel rustig. Uiteindelijk heeft ze een deel van de andere pasagiers zitten vermaken, er was toch geen film, dus heeft Sol gezorgd voor gratis entertainment. Misschien hadden we moeten proberen haar ticket terug te krijgen....

Vanaf half tien zaten we in het donker (schemerdonker dan). Vanaf dat moment tot aan het ontbijt heeft Sol heerlijk liggen slapen. Sander slaapt nooit in het vliegtuig (te lange benen) dus ik durfde mijn ogen ook wel even dicht te doen.

Toen het ontbijt klaar stond en Sol de zakjes hoorde kraken werd ze wakker, nou ja wakker, ze had haar ogen open en heeft wat gegeten en gedronken. Maar ze werd steeds wakkerder (in Bogotá slapen we op dat moment nog) en op het vliegveld in Madrid hebben we koffie en chocomelk gedronken en lekker rond gewandeld.



Van Madrid naar Amsterdam, het laatste stukje vliegen. Sol heeft nog een uurtje geslapen in het vliegtuig. Nog een tijdje bij papa op schoot gezeten en toen weer in de riemen voor de landing. Daar had Sol even geen zin meer in. Ja wat wil je na zo'n lange vlucht. Op dat moment ben je echt blij dat je Spaans spreekt, want dan gaan we maar omkopen. Wie staat er op het vliegveld te wachten en wie heeft er een kadootje voor Sol? Opaaaa en Omaaaa.....

We hebben er maar een spelletje van gemaakt in de hoop dat er op het vliegveld ook echt iemand zou staan met een kadootje, anders waren we alsnog de klos en konden we weer gaan winkelen....

Terwijl Sander de koffers ging halen, zijn Sol en ik als echte dames even naar de baños gerend om ons een beetje op te knappen. Na zo'n lange vlucht is dat niet overbodig. Sander opgezocht en die pakte net de laatste koffers van de band, waren onze kofferrriemen eraf. Die liggen vast nog ergens in Bogotá.......

En toen natuurlijk naar de schuifdeuren. Sol was helemaal wakker en er helemaal klaar voor, want achter de schuifdeuren stonden ze op haar te wachten.
Wij hadden geluk, er stonden mensen op ons te wachten en er waren kadootjes voor Sol Maria, hoefden we niet direct weer te gaan shoppen....
Bedankt voor de aandacht en de kadootjes, Sol was er erg blij mee.

Deze eerste nacht zijn we rustig doorgekomen, vanmorgen wat moeite met wakker worden en nu ligt Sol een middagdutje te doen. We zullen niet meer zo vaak bloggen, we zijn nu immers weer bereikbaar, maar de 13e oktober houden we een welkomstfeestje en de kaartjes komen er aan (waarschijnlijk pas volgende week), dus wie weet....